Zes keer die berg op met pa in mijn hart
Corné van Overveld onderging in maart 2010 een
microscopische hernia operatie in ViaSana, nog geen drie maanden
later reed hij de Alpe d'HuZes. Een speciale actie waarbij
fietsers, alleen of in een team, geld bijeen fietsen voor de strijd
tegen de gevolgen van kanker. Op één dag beklimmen
ongeveer 3000 wielrenners minstens zesmaal de legendarische
Alpe d'Huez.
Waarom deed je mee aan deze actie?
In 1998 heb ik afscheid moeten nemen van pa. Kanker aan de dunne
darm veranderde hem in amper anderhalf jaar in een schim van de
prachtige man die hij was, die hij voor mij nog steeds is! Hij was
zijn hele leven een doorzetter, zelfs toen hij te horen kreeg dat
hij niet meer kon worden geholpen knokte hij door! Die karaktertrek
heb ik zelf ook, heb ik aan hem te danken. Dat is ook mijn grootste
talent als het om sporten gaat: ik ben nergens echt goed in, maar
als ik ergens aan begin geef ik het nooit op! Toen ik hoorde van
het evenement Alpe d'HuZes en het doel erachter wist ik ook direct
dat ik daar aan mee moest doen. Door de hernia kwam er helaas een
onderbreking in het schema. Het heeft me heel wat hoofdbrekens
gekost om nog een haalbare voorbereiding te plannen, maar het is
gelukt.
Wanneer kreeg je last van de hernia?
Ik had in januari een paar weken een beetje stijf gevoel in mijn
rug. Ik dacht dat het met een beetje rustiger aandoen wel los zou
lopen, maar helaas: op 24 januari stond ik voor het schap in een
bouwmarkt, gewoon even te kijken en ik voelde een heel bekende
sensatie in mijn been zakken. Ik herkende het direct van vier jaar
geleden: hernia met uitval van gevoel in het linkerbeen. Ik kon
gelukkig nog fietsen, maar alleen op de Tacx en een spinningfiets,
want ik was erg benauwd voor het schokken bij het buiten fietsen.
Dat was echt een ongelofelijke domper want op 3 juni moest het al
gebeuren.
Hoe verliep de operatie?
Door de ervaring van 2006 heb ik geen moment getwijfeld en
direct contact gezocht met ViaSana. Op 17 februari kon ik voor een
eerste consult komen en daarna ging het allemaal erg snel. 18
februari een MRI, heel snel daarna een injectie en toen die niet
het juiste effect bleek te geven werd op maandag 15 maart de hernia
operatief verwijderd. De operatie was goed verlopen, dus mocht ik
dinsdag direct naar huis. Het was heel onwerkelijk om te merken dat
de pijn in mijn benen direct na de operatie al weg was! Natuurlijk
had ik nog wat last van de wond en het herstel daaraan, maar dat
stond in géén verhouding tot wat ik daarvoor dagelijks voelde. De
snelheid waarmee het hele proces werd doorlopen gaf mij echt het
gevoel als patiënt gehoord te worden. Ook de verzorging na de
operatie was fantastisch!
Hoe verliep je herstel?
De eerste vier weken heb ik bijna alleen maar gelegen. Met elke
dag wel een kleine wandeling, er moeten tenslotte toch boodschappen
gedaan worden. Elke pas die ik zette natuurlijk wel met een korset
om! Pas de derde week deed ik deze af en begon ik rustig
met een paar voorzichtige stapjes zonder korset. Verder heb ik
me gewoon heel rustig gehouden. Het was in die periode prachtig
weer en ik zag mijn fiets steeds weer naar me lonken. Maar pas na
die vier weken heb ik met het hart in de keel de Tacx in de
achtertuin opgesteld, de fiets erin gezet en toen aan het trappen
gegaan voor de eerste 15 rustige minuten. Kijken wat de rug en de
benen weer aankunnen. Pas een uur later kwam ik er weer af: het
ging wonder-boven-wonder goed. Geen last van de benen, het
krachtverlies leek (zo op de Tacx in elk geval) wel mee te vallen.
Mijn rug gaf geen enkel probleem, dus de weg omhoog was
(letterlijk) weer ingezet.
En hoe verliep de tour?
Eind mei vertrokken we naar Frankrijk waar we de hele week
op de camping en in de omgeving van Alpe d'Huez veel mensen gezien
en gesproken hebben die ooit met kanker te maken hadden. Dat
gaf al de nodige emotionele momenten. Toen we op 3 juni eindelijk
op weg mochten was het kippenvel dan ook niet alleen gevolg van de
kou (het was maar een graad of 3!). Tijdens de tocht hebben we de
prachtigste taferelen gezien: deelnemers die elkaar steeds weer
vooruit helpen, publiek dat met duizenden tegen de berg aangeplakt
stond, die magnifieke omgeving, de herinneringen aan Pa die me
steeds weer 'toesprak' op de moeilijke stukken. Het was een
emotionele achtbaan, ook voor meegereisde supporters. Bij mijzelf
kwamen de tranen zowat elke keer dat ik boven kwam en Pa wéér
een keer mee naar de top had genomen. Onder gejuich van alle
meegereisde supporters heb ik het uiteindelijk gehaald. Als in een
waas reed ik over de finish. Ik had dit doel het hele jaar in mijn
hoofd gehad, maar kon het niet geloven. De hele dag was een
onvoorstelbare ervaring. Eén die ik nooit meer zal vergeten!
Steun Corné in 2011
Ook in 2011 doe ik mee aan de Alpe d'HuZes, waarom dan nog een
keer? Omdat kanker voor zover ik weet, nog steeds geen chronische
ziekte is. Nog te vaak overlijden mensen uit onze omgeving aan
kanker. Zolang dat zo is geeft KWF en zeker de stichting Alpe
d'HuZes de strijd niet op. Een strijd waar ik graag nog eens een
steen aan wil bijdragen. Met een ander team, maar met precies
dezelfde intentie gaan we op 9 juni zovaak mogelijk naar de top,
met jullie hulp gaan we zoveel mogelijk geld toevoegen aan dit
prachtige doel.